امام حسین(علیه السلام) در احادیث‏ اهل‌سنت
1396/6/6
فضیلت و عظمت امام حسین (علیه السلام)
امام حسین(علیه السلام) در احادیث‏ اهل‌سنت
در کتب روایی اهل‌سنت، روایات فراوانی در مورد فضایل اهل‌بیت (علیه السلام) وجود دارد که در این نوشتار به ۱۲ روایت که در مورد فضیلت و عظمت امام حسین (علیه السلام) است، پرداخته می‌شود. ۱٫ حسین (علیه السلام) سید جوانان اهل بهشت‏
در کتب روایی اهل‌سنت، روایات فراوانی در مورد فضایل اهل‌بیت (علیه السلام) وجود دارد که در این نوشتار به ۱۲ روایت که در مورد فضیلت و عظمت امام حسین (علیه السلام) است، پرداخته می‌شود.
۱٫ حسین (علیه السلام) سید جوانان اهل بهشت‏
پیامبر اکرم فرمود: «الْحَسَنُ وَ الْحُسَینُ سَیِّدا شَبابِ اهْلِ الْجَنَّهِ» و طبق نقلی دیگر فرمود: «وَ انّ حَسَنَاً وَ حُسَیْنَاً سَیِّدا شَبابِ اهْلِِ الْجَنَّه» یعنی حسن و حسین دو آقای جوانان اهل بهشتند.
(سنن ابن ماجه، ۱/۵۶، الجامع الصغیر ۱/۷ و ۱۵۲، صواعق ۱۸۵ و۱۸۹، ترمذی ۱۳/۱۹۱و۱۹۲، خصائص نسائی ۴۸، مقتل خوارزمی ۹۲)
۲٫ حسین (علیه السلام) محبوب پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله)
از روایات و تواریخ استفاده می شود که پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) على، فاطمه و حسنین (علیه السلام) را از همه مردم وو نزدیکان خود بیشتر دوست مى‏داشت و دوستى آنها یک دوستى ساده پدر نسبت به فرزند نبود بلکه ریشه آن بر علائق و مبانى عمیق فکری و روحی، و اتحاد و اتصال ناگسستنى معنوى استوار بود. چنانکه می فرمود: «حُسَیْنٌ مِنّى‏ وَ انَا مِنْ حُسَیْنٍ» (حسین از من است و من از حسین هستم)
همچنین در تعبیرات دیگری فرمود: «انَّهُمْ مِنّى‏ وَ انَا مِنْهُمْ» ایشان از من هستند، و من از ایشان هستم. و در جای دیگر فرمود: «انَاا سِلْمٌ لِمَنْ سالَمْتُمْ، وَ حَرْبٌ لِمَنْ حارَبْتُمْ» من در صلح و سازشم با هر کس که با شما در صلح و سازش باشد، و در جنگ و نبردم با هرکه با شما در جنگ باشد.
(ابن ماجه ۱/۶۵، سنن ترمذی ۱۳/۲۴۸۸)

ما وقتى این روایات را مطالعه مى‏کنیم و از شدت علاقه و دوستى پیامبر (صلی الله علیه و آله) به امام حسین (علیه السلام) آگاه مى‏شویم، نباید فراموش کنیم که گوینده این کلمات و الفاظ پیغمبر خدا (صلی الله علیه و آله) است؛ یعنی کسى که در دوران زندگانى خود با گزاف گویى و سخنان دور از حقیقت و مدح بیجا مبارزه داشت؛ به تعبیر دیگر گوینده این مطالب کسى است که سخنان و کارهایش براى بشریت، حجت و شریعت است و آنچه فرموده ترجمان حقیقت است‏. (و ما ینطق عن الهوی ان هو الا وحی یوحی) (نجم/۳و۴)
در جای دیگر پیغمبر اعظم (صلی الله علیه و آله) در حق امام حسن (علیه السلام) و امام حسین (علیه السلام) فرمود: «اللَّهُمَّ انّى‏ احِبُّهُما فَاحِبَّهُما وَ احِّبَّ مَنْ یُحِبُّهُما»؛ یعنى خدایا من آن دو راا دوست مى‏دارم، پس آنها را دوست بدار، و هر کس را که آنها را دوست مى‏دارد دوست بدار. (الاستیعاب ۱/۳۷۶)
همچنین نقل کرده‏اند که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) مى‏فرمود: «احَبُّ اهْلِ بَیْتى‏ الَىَّ الْحَسَنُ وَ الحُسَیْنُ» یعنی محبوبترین اهل بیتم نزد من حسن و حسین اند.
(ترمذی ۱۳/۱۹۴، مصابیح السنه ۲/۲۸۱)
۳٫ حسین (علیه السلام) ریحانه پیغمبر (صلی الله علیه و آله)
پیغمبر اعظم (صلی الله علیه و آله) فرمود: «انَّ الْحَسَنَ وَ الْحُسَینَ هُما رَیْحانَتاىَ مِنَ الدُّنْیا» حسن و حسین دو ریحانه من از دنیا هستند.
در بعضى دیگر از روایات وارد شده که فرمود: «الْوَلَدُ رَیْحانَهٌ وَ رَیْحانَتىّ الحَسَنُ وَ الحُسَینُ» فرزند ریحانه است و دو ریحانه من حسن و حسین اند. همچنین در حدیث دیگر فرمود: «انَّ ابْنىَّ هذَیْنِ رَیْحانَتاىََ مِنَ الدُّنیا» یعنى این دو پسر من، دو ریحانه من از دنیا هستند.
(بخاری ۲/۱۸۸، ترمذی ۱۳/۱۹۳، اسد الغابه ۲/۱۹)
۴٫ حسین شبیه‏ترین اهل بیت (علیه السلام) به پیغمبر (صلی الله علیه و آله)
بخارى و ابن اثیر روایت کرده‏اند که وقتى سر حسین (علیه السلام) را نزد عبیداللَّه بن زیاد آوردند سر مطهر را در طشتى قرار داد و با شمشیر یا چوب دستى خود بر آن چشم و بینى نازنین مى‏زد و ازز نیکویى و زیبایى آن حضرت سخن می گفت. در این هنگام انس گفت: (حسین) شبیه‏ترین ایشان (یعنى اهل بیت) به پیغمبر (صلی الله علیه و آله) بود. (صحیح بخاری ۲/۱۸۸)
۵٫ دوستى حسین (علیه السلام) بر همگان واجب است‏
از یعلى بن مره روایت کرده‏اند که حسن و حسین (علیه السلام) به سوى پیغمبر (صلی الله علیه و آله) آمدند در حالیکه از یکدیگر در تشرف بمحضر جدّ بزرگوار خود پیشى مى‏جستند، یکى از آنها قبل ازز دیگرى رسید پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) دست به گردنش انداخت و او را به سینه خود چسبانید و بوسید، سپس آن یکی را بوسید و بعد فرمود: «انّى‏ احِبُّهُما فَاحِبُّوهُما» من ایندو را دوست مى‏دارم پس دوست بدارید این دو را.
( ذخایر العقبی ۱۲۳)
همچنین ترمذى، و احمد روایت کرده‏اند: “انَّ رسُولَ اللَّه (صلی الله علیه و آله) اخَذَ بِیَدِ حَسَنٍ وَ حُسَیْنٍ فَقَالَ: مَنْ احَبَّنى‏ وَ احَبَّ هذَیْنِ وَ اباهُما وَ امَّهُما کانَ مَعى‏ فى‏ دَرَجَتى‏ یَوْمَ الْقِیامَهِ ” یعنى رسولل خدا (صلی الله علیه و آله) دست حسن و حسین (علیه السلام) را گرفت و فرمود: هر کس مرا دوست بدارد و این دو و پدر و مادرشان را دوست بدارد، روز قیامت با من در درجه من خواهد بود.
(ترمذی ۱۳/۱۷۶، کنزل العمال ۶/۲۱۶، صواعق ۱۸۵)
۶٫ درجه والای امام حسین (علیه السلام)
ابن مردویه روایت کرده که پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمود: «فِىْ الْجَنَّهِ دَرَجَهٌ تُدْعَى‏ الْوَسیلَهُ فَاذا سَأَلْتُمُ اللَّهَ فَسْأَلُوا لِىَ الْوَسیلَهَ قالُوْا: یا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ یَسْکُنْ مَعَکَ فیها؟ قالَ: عَلِىٌّ وَ فاطِمَهُُ وَالْحَسَنُ وَالْحُسَیْنُ.»؛ در بهشت درجه‏اى است که وسیله خوانده مى‏شود، هرگاه از خدا سؤال کردید پس سؤال کنید براى من وسیله را گفتند: یا رسول اللَّه چه کسى با تو در آن درجه ساکن مى‏گردد؟ فرمود: على و فاطمه و حسن و حسین (علیه السلام)
(کنزل العمال ۶/۲۱۷، اسد الغابه ۵/۵۲۳)
۷٫ حسین (علیه السلام) با پیغمبر (صلی الله علیه و آله) در یک مکان‏
احمد، طبرانى و ابن اثیر از على (علیه السلام) و حاکم در مستدرک از ابى سعید روایت کرده‏اند که پیغمبر (صلی الله علیه و آله) به فاطمه (س) فرمود: «یا فاطِمَهُ، انّى‏ وَ ایّاک، وَ هذا الرَّاقِدَ یَعْنى‏ عَلِیًّاا وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسینَ یَوْمَ القِیامَهِ لَفِى مَکانٍ واحِدٍ.»
یعنى اى فاطمه من و تو و این که خوابیده (یعنى على) و حسن و حسین روز قیامت در یک مکان مى‏باشیم.
(کنزل العمال ۶/۲۱۶)
۸٫ یارى حسین (علیه السلام) از واجبات است‏
انس بن الحارث بن نبیه از پدرش که یکى از صحابه و از اهل صفه است روایت کرده که گفت: شنیدم پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله) در حالى که حسین (علیه السلام) در دامانش بود مى‏فرمود:: «انَّ ابْنى‏ هذا یُقْتَلُ فى‏ ارْضٍ یُقالُ لَهَا الْعِراقُ فَمَنْ ادْرَ کَهُ فَلْیَنْصُرْهُ.»
یعنى به درستیکه این پسرم در زمینى که به آن عراق گفته مى‏شود کشته مى‏شود؛ پس هر کس او را درک کند باید او را یارى کند.
و نیز سیوطى از بغوى و ابن السکن و باوردى و ابن منده و ابن عساکر از انس بن حارث روایت کرده است: «انَّ ابْنى‏ هذا یُقْتَلُ بِارْضٍ مِنَ الْعِراقِ یُقالُ لَها کَرْبَلا فَمَنْ شَهِدَ ذلکَ مِنْهُم فَلْیَنصُرْهُ.» بهه درستیکه این پسرم در زمینى از عراق که به آن کربلا گفته مى‏شود کشته مى‏شود؛ پس هر کس شاهد بر آن باشد باید او را یارى کند.
(کنزل العمال ۶/۲۲۳)
۹٫ حضرت قائم آل محمد (عج) از فرزندان حسین (علیه السلام) است
حذیفه از پیغمبر (صلی الله علیه و آله) روایت کرده که فرمود:
«لَوْلَمْ یَبْقَ مِنَ الدُّنْیا الّا یَوْمٌ واحِدٌ لَطَوَّلَ اللَّهُ ذلِکَ الْیَومَ حتّى‏ یَبْعَثَ رَجُلًا مِنْ وُلْدِى‏ اسْمُهُ کَاسْمِى فَقالَ سَلْمانُ: مِنْ اىِّ وُلْدِکَ یا رَسُولَ اللَّه؟ قالَ: مِنْ وُلْدى‏ هذا وَ ضَرَبَ بِیَدِهِ عَلَى الْحُسَیْنِ.»؛ اگر باقىى نماند از دنیا مگر یک روز خدا طولانى سازد این روز را تا بر انگیزد مردى از فرزندانم را که همنام من است پس سلمان عرض کرد: از کدام فرزندان تو است یا رسول الله؟ فرمود: از این فرزندم و دستش را بر حسین زد
(خائر العقبی ۱۳۶)
لازم به ذکر است که آیت الله صافی گلپایگانی بیش از ۱۸۰ روایت را در این باره در کتاب گرانقدر خود «منتخب الاثر» جمع کرده است.
( منتخب الاثر، ب ۸ ف ۲)
۱۰٫ حضرت قائم (عج) نهمین فرزند حسین (علیه السلام) است.
از سلمان روایت است که گفت: نزد پیغمبر (صلی الله علیه و آله) رفتم در حالى که حسین بر زانوى او نشسته بود و حضرت به او روى مى‏کرد و دهانش را مى‏بوسید و مى‏فرمود: تو آقا پسر آقا و پدرر آقایانى، تو امام پسر امام و پدر امامانى، تو حجت پسر حجت و پدر حجت‏هاى نه گانه‏اى که از صلب تو هستند، نهمین ایشان قائم آنها است.
( مقتل خوارزمی ۱۴۶، ینابیع الموده ۴۴۵)
۱۱٫ پیامبر (صلی الله علیه و آله) حسین (علیه السلام) را دعا می کرد.
طبرانى از واثله روایت کرده که پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) در حق على، فاطمه، حسن و حسین (علیه السلام) چنین دعا کرد: «الَلّهُمَّ انَّکَ جَعَلْتَ صَلَواتِکَ وَ رَحْمَتَکَ وَ مَغْفِرَتَکَ وِ رِضْوانَکَ عَلى‏‏ ابراهیمَ و آلِ إِبْراهیمَ اللَّهُمَّ انَّهُم مِنّىِ وَ انَا مِنْهُم فَاجْعَلْ صَلَواتِکَ وَ رَحْمَتَکَ وَ مَغْفِرَتَکَ وَ رِضْوانَکَ عَلَىَّ وَ عَلَیْهِم یَعنِى عَلِیّاً وَ فاطِمَهَ وَ حَسَناً وَ حُسَیناً»؛ خدایا صلوات، رحمت، مغفرت و خوشنودى‏ات را بر ابراهیم و آل ابراهیم قرار دادى خدایا ایشان یعنى على، فاطمه، حسن و حسین از من‏اند، و من از ایشان هستم؛ پس صلوات ، رحمت ، آمرزش و خشنودى‏ات را بر من و بر آنها قرار بده.
(کنزل العمال ۶/۲۱۷)
۱۲٫ حسین (علیه السلام) از اولین کسانی است که وارد بهشت می شود
حاکم و ابن سعد روایت کرده‏اند که پیغمبر (صلی الله علیه و آله) به علی (علیه السلام) فرمود: «انَّ اوَّلَ مَنْ یَدْخُلُ الْجَنَّهَ انَا وَ انْتَ وَ فاطِمَهُ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ قالَ عَلِىٌّ: فَمُحِبُّونا؟ قالَ: مِنْ وَرَائِکُمْ»؛؛ اول کسى که داخل بهشت مى‏شود منم و تو و فاطمه و حسن و حسین (علیهم السلام). على (علیه السلام) عرض کرد: پس دوستداران ما (چه می شود)؟ پیغمبر (صلی الله علیه و آله) فرمود: از پشت سر شما وارد مى‏شوند.
(کنزل العمال ۶/۲۱۶، صواعق ۱۵۱۱)

www.mashreghnews.ir/news/19324